16 września w III Liceum Ogólnokształcącym w Gorzowie Wielkopolskim odbyła się wyjątkowa konferencja z okazji 80. rocznicy powrotu Sybiraków do Polski.
Był to dzień pełen wzruszeń, refleksji i spotkań z żywą historią. W murach naszej szkoły zgromadziło się blisko 300 osób – przedstawiciele władz miasta i województwa, Lubuskiego Kuratorium Oświaty, Instytutu Pamięci Narodowej, Wojska Polskiego, Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego, Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, Związku Sybiraków, nauczyciele oraz uczniowie z różnych szkół.
Najważniejszymi Gośćmi byli jednak Sybiracy wraz ze swoimi rodzinami – świadkowie historii, której nie wolno nam zapomnieć – oraz Pani Ewa Rawa, Prezes Oddziału Związku Sybiraków w Gorzowie Wielkopolskim.
Podczas konferencji mogliśmy wysłuchać wystąpień zaproszonych gości, poznać losy Polaków wywiezionych na Sybir, ich drogę powrotną oraz historie tych, którzy po latach znaleźli swój dom w Gorzowie Wielkopolskim i na ziemi lubuskiej. Wręczono również odznaczenia osobom szczególnie zasłużonym w pielęgnowaniu pamięci o Sybirakach.
Szczególnie poruszającym momentem był program artystyczny przygotowany przez uczniów III LO. Słowa, muzyka i obrazy stworzyły opowieść, która na długo pozostanie w naszej pamięci.
Z całego serca dziękujemy Pani Agacie Dominiak oraz Pani Sarze Brzezińskiej za przygotowanie tego niezwykłego programu, za ogrom pracy, wrażliwość i serce włożone w jego powstanie.
Dziękujemy wszystkim uczniom i członkom zespołu, którzy wystąpili tego dnia i sprawili, że historia przemówiła językiem młodego pokolenia.
Szczególne podziękowania kierujemy do Kornela Bucholskiego za przygotowanie nagłośnienia oraz Karola Opłatowskiego za pomoc w jego realizacji.
Dziękujemy także wszystkim uczniom i pracownikom szkoły, którzy zaangażowali się w przygotowanie sali, sceny, dekoracji i materiałów pamiątkowych. Za każdym dużym wydarzeniem stoją ludzie, ich praca, czas i zaangażowanie – często niewidoczne dla uczestników, ale absolutnie niezbędne.
Dziękujemy wszystkim Gościom i uczestnikom za obecność. Za to, że zechcieliście Państwo być z nami, słuchać, wspominać i wspólnie oddać hołd tym, którzy przeszli przez doświadczenie Sybiru.
Dziś żyjących Sybiraków jest coraz mniej. Z każdym rokiem odchodzą świadkowie, którzy mogli opowiedzieć o zesłaniu własnymi słowami. Dlatego tak ważne są takie spotkania.
Bo kiedy milknie głos świadka, odpowiedzialność za pamięć przechodzi na kolejne pokolenie.
To właśnie jest nasza sztafeta pamięci.
Nie możemy zmienić przeszłości. Możemy jednak sprawić, że nie zostanie zapomniana.
Niech pamięć o Sybirakach, ich cierpieniu, odwadze, sile i miłości do Ojczyzny trwa nie tylko w podręcznikach i archiwach, ale przede wszystkim w ludziach.
Dopóki pamiętamy – oni są wśród nas.
Dziękujemy wszystkim, którzy 16 września stali się częścią tej niezwykłej sztafety pamięci.
