Prof. Władysław Szafer (1886–1970) był wybitnym botanikiem, paleobotanikiem, geobotanikiem oraz jednym z najwybitniejszych polskich przyrodników. Urodził się 23 lipca 1886 roku w Sosnowcu. Już od najmłodszych lat interesował się przyrodą, a swoją pasję rozwijał podczas nauki w Mielcu i Rzeszowie. Studiował botanikę na uniwersytetach we Lwowie, Wiedniu i Monachium, gdzie zdobywał wiedzę z zakresu botaniki i gleboznawstwa.

Po uzyskaniu stopnia doktora rozpoczął pracę naukową. Był wykładowcą we Lwowie, a od 1918 roku profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie prowadził badania oraz wykłady z paleobotaniki, geografii i systematyki roślin. W latach 1920–1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody, stając się jednym z pionierów ochrony środowiska w Polsce.

Profesor Szafer był autorem pierwszych map geobotanicznych Polski oraz około 700 publikacji naukowych i popularnonaukowych, z których niemal 500 dotyczyło ochrony przyrody. Dzięki jego staraniom rozwijał się system ochrony przyrody, a wiele cennych obszarów zostało objętych ochroną. Nazywano go „adwokatem przyrody”, ponieważ całe życie poświęcił walce o zachowanie piękna polskiej przyrody.

Podczas II wojny światowej organizował pomoc dla profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego i ich rodzin oraz współtworzył tajne nauczanie akademickie, dbając o ciągłość polskiej nauki mimo trudnych warunków okupacji.

Był członkiem wielu krajowych i międzynarodowych organizacji naukowych, prowadził badania w różnych częściach Europy i aktywnie popularyzował wiedzę o ochronie środowiska.

Prof. Władysław Szafer zmarł 16 listopada 1970 roku. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pozostawił po sobie ogromny dorobek naukowy oraz trwałe fundamenty współczesnej ochrony przyrody w Polsce.

Jego życie i działalność są dla społeczności III Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Szafera inspiracją do rozwijania pasji, odpowiedzialności za środowisko naturalne oraz szacunku dla nauki i wiedzy.